Infrared φωτογραφίες φύσης, Πεντέλη, Αττική
Η υπέρυθρη φωτογραφία καταγράφει ακτινοβολία στο φάσμα 700–1200 nm, έξω από τα όρια της ανθρώπινης όρασης. Η αρχή λειτουργίας της στηρίζεται στη διαφορετική ανακλαστικότητα που εμφανίζουν οι επιφάνειες στο υπέρυθρο φάσμα σε σχέση με το ορατό. Η χλωροφύλλη, για παράδειγμα, ανακλά έντονα στα 700–1300 nm — φαινόμενο γνωστό ως «red edge effect» — ενώ απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του ορατού φωτός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η βλάστηση να αποδίδεται με υψηλή φωτεινότητα, ενώ ο ουρανός, το νερό και οι αδιαφανείς επιφάνειες εμφανίζονται σκοτεινές.
Η λήψη υπέρυθρων εικόνων επιτυγχάνεται με τρεις βασικές μεθόδους: χρήση φίλτρων υπερύθρου σε συμβατικές μηχανές, τροποποίηση του αισθητήρα CMOS/CCD με αφαίρεση του φίλτρου αποκοπής υπερύθρου, ή χρήση εξειδικευμένων αισθητήρων. Κάθε μέθοδος διαφέρει ως προς το εύρος φάσματος που καταγράφει και τον χρόνο έκθεσης που απαιτεί.
Στις συγκεκριμένες φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκε φωτογραφική μηχανή που έχει τροποποιηθεί.
Η απόδοση σε ασπρόμαυρο αποτελεί συχνή επιλογή, καθώς απλοποιεί την ερμηνεία των δεδομένων και ενισχύει την αντίθεση. Στην έγχρωμη υπέρυθρη φωτογραφία, τα κανάλια των χρώματος ανακατανέμονται — συνήθως με τεχνική channel swap — με αποτέλεσμα η βλάστηση να αποδίδεται σε αποχρώσεις κόκκινου ή χρυσού.
Στο επιστημονικό πεδίο, η τεχνική χρησιμοποιείται στην τηλεπισκόπηση για ανάλυση φυτοκάλυψης μέσω δεικτών όπως ο NDVI (Normalized Difference Vegetation Index), στη γεωργική παρακολούθηση, στη χαρτογράφηση υγρασίας εδάφους και στον εντοπισμό περιβαλλοντικών μεταβολών. Στο καλλιτεχνικό πεδίο, η τεχνική αξιοποιείται για την ανάδειξη υφών, μορφών και χωρικών σχέσεων που το ορατό φως δεν αποκαλύπτει.